Ankoraŭ mi perdiĝas

Ankoraŭ mi perdiĝas ĉi viaj nigraj okuloj

dum, kiel ĉiam, vi aperas kaj malaperas

kaj tenere kaj foreste.

Ankoraŭ mi fandiĝas vian voĉon aŭdante

kaj vian rideton, ne tiom infanina –

ne tiom infana, do, la mia.

Feliĉe mi mallaciĝas en via brakumo

nun vi estante, kaj ĝoje al vi donacas la mian

tiu ĉi estanteceto devenas la eterno.

Advertisements

Respondi

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Ŝanĝi )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Ŝanĝi )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Ŝanĝi )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Ŝanĝi )

Connecting to %s