Ankoraŭ mi perdiĝas

Ankoraŭ mi perdiĝas ĉi viaj nigraj okuloj

dum, kiel ĉiam, vi aperas kaj malaperas

kaj tenere kaj foreste.

Ankoraŭ mi fandiĝas vian voĉon aŭdante

kaj vian rideton, ne tiom infanina –

ne tiom infana, do, la mia.

Feliĉe mi mallaciĝas en via brakumo

nun vi estante, kaj ĝoje al vi donacas la mian

tiu ĉi estanteceto devenas la eterno.

Respondi

Entajpu viajn informojn sube aŭ alklaku piktogramon por ensaluti:

WordPress.com Logo

Vi komentas per via konto de WordPress.com. Elsaluti /  Ŝanĝi )

Google photo

Vi komentas per via konto de Google. Elsaluti /  Ŝanĝi )

Twitter picture

Vi komentas per via konto de Twitter. Elsaluti /  Ŝanĝi )

Facebook photo

Vi komentas per via konto de Facebook. Elsaluti /  Ŝanĝi )

Connecting to %s