Ankoraŭ mi perdiĝas

Ankoraŭ mi perdiĝas ĉi viaj nigraj okuloj

dum, kiel ĉiam, vi aperas kaj malaperas

kaj tenere kaj foreste.

Ankoraŭ mi fandiĝas vian voĉon aŭdante

kaj vian rideton, ne tiom infanina –

ne tiom infana, do, la mia.

Feliĉe mi mallaciĝas en via brakumo

nun vi estante, kaj ĝoje al vi donacas la mian

tiu ĉi estanteceto devenas la eterno.

Advertisements